شمارهٔ ۱۲ - چمن شکفت و جهان پر ز سوسن و سمنست

چمن شکفت و جهان پر ز سوسن و سمنست

بصد هزار زبان روزگار در سخنست

بمی دهیم ز بر جامه و بسر دستار

که باز وقت عرقچین و تای پیرهنست

بیار باده که دیگر هزار جامه ی چاک

فدای دسته ی نسرین و برگ نسترنست

گل شراب در آیینه ی رخ ساقی

چو برگ لاله فروزان میان یاسمنست

دگر فرود نیاید به گوشه ی محراب

سری که در قدم سرو و پای نارونست

درین هوا من مجنون کجا برآرم سر

که گردنم چو سگ شهریار در رسنست

امیر صف شکن شیر گیر اسماعیل

که روز معرکه دندان کن هزار تنست

گرفته روی زمین را به زور بازوی خویش

چو آفتاب که خنجر گزار و تیغ زنست

هزار شکر که در دست اوست خاتم ملک

نه چون نگین سلیمان به دست اهرمنست

خیال مدعیان با عروس مجلس او

همان حکایت شیرین و مرگ کوهکنست