شمارهٔ ۱۲ - قصیده

رخ و زلف و لب و چشم و خط و خال تو ای دلبر

ز من بردند لهو و هوش و صبر و عیش و خواب و خور

مرا هست از غم و تیمار و درد و داغ هجرانت

به کف باد و به سر خاک و به چشم آب و به دل آذر

منم روز و شب و سال و مه از سودای عشق تو

به دل گرم و به دم سرد و به لب خشک و به دیده تر

نگارا تا کی و تا کی ز هجرانت به جان و دل

کشم خواری کنم زاری خورم انده برم کیفر

نمانده تا ز تو دورم مرا از غایت محنت

بصر در چشم و جان در تن طرب در طبع و دل در بر

کنون چون عز و ناز و برگ و زیب و ساز و فر بستند

جهان خندان ز باغ و راغ و دشت و کوه و بوم و بر

فکند از گردن و گوش و بر و دوش ایعجب گردون