غزل شمارهٔ ۷۹
پیام باد بهار از وصال جانان است بیار باده که هنگام مستی جان است قدم به کوچه دیوانگی بزن چندی که عقل بر سر بازار عشق حیران است وجود آدمی از عشق می رسد به کمال گر این کمال نیابی کمال...
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص میکرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاعالسلطنه، تخلص خود را به نام فروغالدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
پیام باد بهار از وصال جانان است بیار باده که هنگام مستی جان است قدم به کوچه دیوانگی بزن چندی که عقل بر سر بازار عشق حیران است وجود آدمی از عشق می رسد به کمال گر این کمال نیابی کمال...