غزل شمارهٔ ۱۵۴
روزی که خدا کام دل تنگ دلان داد کام دل تنگ من از آن تنگ دهان داد گفتم که مرا از دهنت هیچ ندادند خندید که از هیچ که را بهره توان داد خرم دل مستی که گه باده پرستی با شاهد مقصود چنین ...
میرزا عباس فروغی بسطامی غزلسرای بزرگ دوران قاجار در سال ۱۲۱۳ هجری قمری در کربلا زاده شد. بعد از فوت پدر به ایران آمد و نزد عموی خود دوستعلیخان به مازندران رفت. او ابتدا «مسکین» تخلص میکرد ولی پس از ورود به دستگاه شجاعالسلطنه، تخلص خود را به نام فروغالدوله از فرزندان او به «فروغی» تغییر داد. در غزلسرایی شیوهٔ سعدی را درپیش گرفت و الحق به خوبی از عهده برآمد. وی با قاآنی شیرازی معاشر و مصاحب بوده است. فروغی در ۲۵ محرم ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران درگذشت.
روزی که خدا کام دل تنگ دلان داد کام دل تنگ من از آن تنگ دهان داد گفتم که مرا از دهنت هیچ ندادند خندید که از هیچ که را بهره توان داد خرم دل مستی که گه باده پرستی با شاهد مقصود چنین ...