بخش ۵ - جبین سایی خامه بر آستان عشق

چه سان مدحت عشق سازم رقم

شکافد ز نامش زبان چون قلم

در اینجا قلم حکمت اندیش نیست

که عشق آتش و خامه نی بیش نیست

بر آنم که آتش به نی در زنم

گل شعله چون شمع بر سر زنم

چو پرورده عشقم و خانه زاد

حق نعمت عشق ندهم به باد

ندارد غم آتش جگر از حریق

نیندیشد از ابر و باران غریق

دل از عشق سرکش به وجد آمده

سمندر برقصد در آتشکده

ز عشق است رخسار خور تابناک

بود زنده از عشق دل های پاک

فزودند مقدار آدم به عشق

ز حسن ازل شد مکرم به عشق

به دلگر ز عشقش دری می گشود

نفرموده ابلیس کردی سجود

ز عشقت گر افتد شراری به دل

به دریا شود قطره ات متصل

فروغی به هر دل که از عشق ریخت

تجلی علم زد سیاهی گریخت