شمارهٔ ۴۸
جویای تبریزیبه خون دیده حسرت سر رشته اند مرا
زسوز عشق نکویان برشته اند مرا
ندیده رنگ رخم روی سرخیی هرگز
خط جبین مگر از زر نوشته اند مرا
همیشه بسته لب از عیب مردمان باشم
برای بخیه این زخم رشته اند مرا
جواب آن غزل فکرت است این جویا
چو صفحه غلط از سر نوشته اند مرا