شمارهٔ ۳۴۶

قسمت هرکس ز نعمت خانه اش پیمانه ای است

آنکه ز ابر رحمتش هر قطره رزق دانه ای است

جوش یک رنگی ز بس با هم نیاز و ناز داشت

در نظر هر شعله شمعم پر پروانه ای است

بی تو دل در سینه ام افگنده شور محشری

بی تکلف طرفه سرمستی عجب دیوانه ای است

با توکل ساز و در بند غم روزی مباش

زانکه هر دندان کلید رزق را دندانه ای است

پیش روی ماه من لیلی نیارد سبز شد

قصه مجنون به پیش وحشتم افسانه ای است

سر به محراب خم شمشیر می آرم فرود

قبله ام پیوسته طاق ابروی مردانه ای است

در هوایش دل به حیرت داده جویا دیده را

برامیدش باز آغوش در هر خانه ای است