شمارهٔ ۴۱۰

چو دست جرأتش طرح شکار شیر می ریزد

گداز اشک خون ز دیده نخچیر می ریزد

چنان گرد کدورت دور ازو در سینه جا دارد

که آهم بر زمین سنگین تر از زنجیر می ریزد

به خاک از بس خیال صورتش با خویشتن بردم

به بام و در غبارم گرده تصویر می ریزد

سر و کارم به آتشپاره ای افتاد کز خویش

چو از گلبرگ شبنم جوهر از شمشیر می ریزد

دل افسرده ام را بس که سختی پیش می آید

نفس بر لب مرا همچون دم از شمشیر می ریزد

دلم جویا شکار آتشین خویی ست کز بیمش

جگر خون می شود از کنج چشم شیر می ریزد