شمارهٔ ۴۷۲

دل از عشق مجازی کی مرا مسرور می گردد

که این پروانه دایم گرد شمع طور می گردد

گزند از پهلوی خود می رسد ارباب خواهش را

دل از جوش هوس ها خانه زنبور می گردد

نباشی از نمک پرورده ات هم روز بد ایمن

که داغ دل ز بخت شور چشم شور می گردد

به هر دور مگر از دور فغفورش به یاد آید

که اشک از می به چشم کاسه فغفور می گردد

به مقدار توان غالب شوی بر خویش در پیری

کمان چون حلقه شد از خود به قدر زور می گردد

شود با هرکه دارد وحشت الفت گزین جویا

به دل نزدیک باشد آنکه از ما دور می گردد