شمارهٔ ۵۳۵

به معشوقی سزاوار است حسنی گو ادا دارد

وگرنه هر گلی کز خاک می روید صفا دارد

شکست نفس از فیض کمال نفس می باشد

ز غلتانی در یکدانه ما آسیا دارد

رباید بیشتر دل را چو گردد حسن کامل تر

به پیچ و تاب خط رخسار او موج صفا دارد

به هر مویش دو عالم می دهم بیعانه خوش باشد

اگر زلف سیاه او سر سودای ما دارد

نمی ترسد اگر از تیغ بازی های ابرویش

چرا آیینه از جوهر زره زیر قبا دارد

به صحرایی که در وی خاک گردد کشته چشمت

ز ریگش روغن بادام اگر گیرند جا دارد

پی آزار ما با دیگران شد سرگردان امشب

نگاه از جانب هرکس که می دزدد به ما دارد

ز درد می خمیر دل بود صهباپرستان را

بلی آیینه ما جوهر از موج صبا دارد

ببین در صنعت نیرنگ سازی دست قدرت را

که نه گوی از فلک پیوسته رقصان در هوا دارد

نمیراند دلی را هرکه دارد مسلک جویا

به کیش دردمندان شمع کشتن خونبها دارد