شمارهٔ ۵۵۳

آنچه از بوسی بر آن لب های شیرین می رود

کافرم هرگز به گلشن گر ز گلچین می رود

بر دل بلبل ز بس بنشسته زین گلشن غبار

بر هوا همچون پر افتاده سنگین می رود

بسته بر خود هر طرف آیینه ها از لخت دل

نخل آهم جانب گردون به آیین می رود

بس که از دل می رباید طاقت و صبر و قرار

شوخ می آید برم یار و به تمکین می رود

دست بر شمشیر و بی پروا و مست و کینه جو

دور باش ای فتنه کان شوخ خلابین می رود

پرده گوش سخن سنجان شود اوراق گل

بس که جویا بر زبانم شعر رنگین می رود