شمارهٔ ۵۵۹

چون نگاهی سوی من زان چشم مخمور افکند

دل تپیدن ها مرا از بزم او دور افکند

بسکه در دل ناله را دزدیده ام از شرم غیر

قطره اشکم به دریا گر فتد شور افکند

دشت وسعت مشربی رنگ جهان تازه ای

می تواند در فضای دیده مور افکند

از شراب جلوه ات یابد چمن گر خرمی

جام لاله داغ را چون درد می دور افکند

تا کی از بیداد مژگان تو هر شب تا سحر

بستر راحت دلم بر نیش زنبور افکند

بسکه از سر تا بپا جویا نمک دارد چه دور

گر ز هم آغوشیش در بحر و کان شور افکند