شمارهٔ ۱۰۶۴

چند دل را به جهان گذران شاد کنی

خانه بر رهگذر سیل چه بنیاد کنی

خانه دل که در او غیر هوا را ره نیست

به هوس همچو حبابش ز چه آباد کنی

پیچ و تاب الم عشق بود جوهر او

گر دلت را همه چون بیضه فولاد کنی

حلقه دام تفکر شود از قامت او

قاف تا قاف جهان صید پریزاد کنی

حال دل بسکه خراب است ز تعمیر گذشت

به دو پیمانه اش از نو مگر آباد کنی

دل بی عشق گرفتار هوس شد جویا

کاش در بند غمش آری و آزاد کنی