غزل شمارهٔ ۵

ای خط و خال خوشت مایه سودای ما

ای نفسی وصل تو اصل تمنای ما

چونکه قدم می نهد شوق تو در ملک جان

صبر برون می جهد از دل شیدای ما

چتر همایون عشق سایه چو بر ما فکند

راه خرابات پرس گر طلبی جای ما

از رخ زیبای تو قبله گه عام را

کعبه دیگر نباد دلبر ترسای ما

مردم لولی وشیم ما که و سجده کدام

رای هزیمت گرفت عقل سبک رای ما

صوفی افسرده را زحمت ما گو مده

رو تو و محراب زهد ما و چلیپای ما

رطل گران را ز دست تا ننهی ای عبید

زانکه روان میبرد عمر سبک پای ما