غزل شمارهٔ ۳۲

دردا که درد ما به دوایی نمی رسد

وین کار ما به برگ و نوایی نمی رسد

در کاروان غم چو جرس ناله می کنم

در گوش ما چو بانگ درایی نمی رسد

راهی که می رویم به پایان نمی بریم

جهدی که می کنیم به جایی نمی رسد

این پای خسته جز ره حرمان نمی رود

وین دست بسته جز به دعایی نمی رسد

بر ما ز عشق قامت و بالاش یک نفس

ممکن نمی شود که بلایی نمی رسد

هرگز دمی به گوش گدایان کوی عشق

از خوان پادشاه صلایی نمی رسد

گفتم گدای کوی توام گفت ای عبید

سلطانی این چنین به گدایی نمی رسد