غزل شمارهٔ ۳۹

دوش اشکم سر به جیحون می کشید

دل بدان زلفین شبگون می کشید

ناتوان شخص ضعیفم هر زمان

اشک ریزان ناله را چون می کشید

گاه اشکش سوی صحرا می دواند

گاه آهش سوی گردون می کشید

ناگهان خیل خیالش بر سرم

لشکر از بهر شبیخون می کشید

دید آن چشم بلابین دم به دم

تا گریبان جامه در خون می کشید

آستین بر زد خیالش تا به روز

رخت از آن دریا به هامون می کشید

غمزه اش تیری که می زد بر عبید

لعل او پیکانش بیرون می کشید