غزل شمارهٔ ۵۱

شرم دار ایدل از این دهر رهایی تا چند

بیخودی تا به کی و بیهده رایی تا چند

نیست کار تو به سامان و کیایی به نوا

غره گشتن به چنین کار و کیایی تا چند

با چنین مال و بقایی و متاعی که تراست

لاف قارونی و دعوی خدایی تا چند

تن مقیم حرم و دل به خرابات مغان

کرده زنهار نهان زیر عبایی تا چند

دنیی و آخرتت هر دو هوس میدارد

یک جهت باش چو مردان دو هوایی تا چند

ضامن نفس گر اینست بدین راضی شو

غم درویشی و بی برگ و نوایی تا چند

از در رحمت حق جوی گشایش چو عبید

بر در بسته مخلوق گدایی تا چند