غزل شمارهٔ ۶۲

از دم جان بخش نی دل را صفایی می رسد

روح را از ناله او مرحبایی می رسد

گوییا دارد ز انعامش مسیحا بهره ای

کز دم او دردمندان را دوایی می رسد

یا مگر داود مهمان می کند ارواح را

کز زبان او به هر گوشی صلایی می رسد

آتشی در سینه دارد نی چو بادش می دمد

شعله او بر در هر آشنایی می رسد

بیدلان بر نغمه او های و هویی می زنند

بی نوایان را ز ساز او نوایی می رسد

نعره ای گر می زند شوریده ای در بی خودی

از پیش حالی به گوش ما صدایی می رسد

ناله مسکین عبید است آن که ضایع می شود

ور نه آن نالیدن نی هم به جایی می رسد