غزل شمارهٔ ۷۵

نه بر هر خان و خاقان می برم رشک

نه بر هر میر و سلطان می برم رشک

نه دارم چشم بر گنجور و دستور

نه بر گنج فراوان می برم رشک

نه می اندیشم از دوزخ به یک جو

نه بر فردوس و رضوان می برم رشک

نه بر هر باغ و بستان می نهم دل

نه بر هر قصر و ایوان می برم رشک

ز من چرخ کهن بستد جوانی

بر آن ایام و دوران می برم رشک

چو رنج دیگرم بر پیری افزود

به حال هرکسی زان می برم رشک

چو دردم می شود افزون در آن حال

بر آن کاو می دهد جان می برم رشک

عبید از درد می نالد شب و روز

بر آن کاو یافت درمان می برم رشک