غزل شمارهٔ ۹۰
عبید زاکانیدلا باز آشفته کاری مکن
چو دیوانگان بیقراری مکن
گرت نیست دردی غنیمت شمار
ورت هست فریاد و زاری مکن
چو کارت ز عشقست و بارت ز عشق
شکایت ز بی کار و باری مکن
نگارا نگارا جدایی ز ما
خدا را اگر دوست داری مکن
اگر چشم سرمست اودیده ای
دگر دعوی هوشیاری مکن
ز جور و جفا هرچه ممکن بود
بکن ترک پیمان و یاری مکن
عبید ار سر عشق داری بیا
در این راه جز جانسپاری مکن