غزل شمارهٔ ۴
اوحدی مراغهایقراری چون ندارد جانم اینجا
دل خود را چه می رنجانم اینجا
سر عاشق کله داری نداند
بنه کفشی که من مهمانم اینجا
مرا گفتی کز آنجا آگهی چیست
چه می پرسی که من حیرانم اینجا
نه او پنهان شد از چشمم که من نیز
ز چشم مدعی پنهانم اینجا
اگر بتوان حدیثی گوی از آن روی
که من بی روی او نتوانم اینجا
نگارینی که سرگرداند از من
نگردانی که سرگردانم اینجا
مرا با دوست پیمانی قدیمست
بدان پیوند و آن پیمانم اینجا
ز زلفش بر دماغم هست بویی
چنین زنده به بوی آنم اینجا
به درد اوحدی دلشاد گشتم
که آن لب می کند درمانم اینجا