غزل شمارهٔ ۳۶
اوحدی مراغهایای چراغ چشم توفان بار ما
بیش ازین غافل مباش از کار ما
هر زمانی در به روی ما مبند
گر چه کوته دیده ای دیوار ما
شکر آن که خواب می گیرد به شب
رحمتی بر دیده بیدار ما
ای که با هر کس چو گل بشکفته ای
بیش ازین نتوان نهادن خار ما
کاشکی آن رخ نبودی در نقاب
تا نکردی مدعی انکار ما
با چنان ساعد که بر بازوی اوست
کس نپیچد پنجه عیار ما
خلق عالم گر شوند اغیار و خصم
نیست غم گر یار باشد یار ما
اوحدی می بوس خاک آستان
کاندر آن حضرت نباشد بار ما