غزل شمارهٔ ۳۸
اوحدی مراغهایتو مشغولی به حسن خود چه غم داری ز کار ما
که هجرانت چه می سازد همی با روزگار ما
چه ساغرها تهی کردیم بر یادت که یک ذره
نه ساکن گشت سوز دل نه کمتر شد خمار ما
به هر جایی که مسکینی بیفتد دست گیرندش
ولی این مردمی ها خود نباشد در دیار ما
ز رویت پرده دوری زمانی گر برافتادی
همانا بشکفانیدی گل وصلی ز خار ما
تو همچون خرمن حسنی و ما چون خوشه چینانت
از آن خرمن چه کم گشتی که پر بودی کنار ما
ز دلبندان آن عالم دل ما هم ترا جوید
که از خوبان این گیتی تو بودی اختیار ما
نمی باید دل ما را بهار و باغ و گل بی تو
رخ و زلف و جبینت بس گل و باغ و بهار ما
ز مثل ما تهی دستان چه کار آید پسند تو
تو سلطانی ز لطف خود نظر می کن به کار ما
چه دلداری که از هجران دل ما را بیازردی
چه دمسازی که از دوری بر آوردی دمار ما
به قول دشمنان از ما خطا کردی که برگشتی
کزان روی این ستمکاری نبود اندر شمار ما
ز هجرت گر چه ما را پر شکایت هاست در خاطر
هنوزت شکرها گوییم اگر کردی شکار ما
بگو تا اوحدی زین پس نگرید در فراق تو
که گر دریا فرو بارد نیفشاند غبار ما