غزل شمارهٔ ۴۵
اوحدی مراغهایای نرگس تو فتنه و در فتنه خواب ها
زلف تو حلقه حلقه و در حلقه تاب ها
حوران جنت ار به کمالت نگه کنند
در رو کشند جمله ز شرمت نقاب ها
دست قضا چو نسخه خوبان همی نبشت
روی تو اصل بود و دگر انتخاب ها
گر پرتوی ز روی تو در عالم اوفتد
سر بر کند ز هر طرفی آفتاب ها
آخر زکات این همه خوبی نه واجبست
منعت که می کند که نکردی ثواب ها
فردا مگر گناه نباشد مرا به حشر
کامروز در فراق تو دیدم عذاب ها
من می کنم دعا و تو دشنام می دهی
آری بر تو کم نبود این جواب ها
از اشک دیده بر ورق روی چون زرم
گویی مگر به سیم کشیدند باب ها
امشب چنان گریسته ام که اشک چشم من
همسایه را به خانه در افکند آب ها
بر خوان سینه از دل بریان نهاده ام
در رهگذار خیل خیالت کباب ها
غیری در اشتیاق تو گر نامه ای نوشت
شاید که اوحدی بنویسد کتاب ها