غزل شمارهٔ ۴۷

باد سهند بین که برین مرغزارها

چون می کند ز نرگس و لاله نگارها

در باغ رو که دست بهار از سر درخت

بر فرقت از شکوفه بریزد نثارها

ساقی میان ببند که هنگام عشرتست

می در پیالها کن و گل در کنارها

نتوان شکایت ستم روزگار کرد

گر من درین حدیث کنم روزگارها

وقتی من اختیار دلی داشتم به دست

عشق آمد و ز دست ببرد اختیار ها

گر بر دل تو هست غباری ز داغ غم

بنشین که جام می بنشاند غبارها

تا این بهار نامه بود هیچ مجلسی

بی یاد اوحدی نبود در بهارها