غزل شمارهٔ ۷۶

بی تو نکردیم به جایی نشست

با تو نشستیم به هر جا که هست

صورت خوب از چه به گیتی بسیست

چشم مرا مثل تو صورت نبست

لاف نخستین بلی می زنم

روز نخستین که تو گوییالست

زلف سیه را به ازان می شکن

ورنه بسی دل که بخواهد شکست

موی برست از کف امید ما

وز کف موی تو نخواهیم رست

هر که کند گوش به گفتار تو

بس که به گفتار بخواهد نشست

ای که ز من صبر طلب میکنی

خود چو منی را چه بر آید ز دست

پند که بی باده صافی دهی

کی شنود عاشق دردی پرست

اوحدی از عشق تو دیوانه شد

گر دگری می شود از عشق مست