غزل شمارهٔ ۸۱

پیراهن ار ز یاسمن و گل کند رواست

آن سرو لاله چهره که در غنچه قباست

خلقی چو طرف بر کمرش بسته اند دل

وین دولت از میانه ببینیم تا کراست

کرد از هوای خویش دلم گرم ذره وار

آن آفتاب روی که بر بام این سراست

بر خاک پای او چه غم ار صد هزار پی

آب رخم بریخت که خون منش بهاست

چشمش چه ساحریست که شرطی ز دشمنی

با من رها نکرد و همان دوستی بجاست

با من دلا گر سخن آن دهان مگوی

من بر شنیده ام سخن او دهان کجاست

در جان اوحدی اگر او ناوکی نخست

چندین فغان و ناله و فریادش از چه خاست