غزل شمارهٔ ۱۵۱
اوحدی مراغهایترک من ترک من خسته دل زار گرفت
شد دگرگونه دگری یار گرفت
این که در کار بلای دل ما می کوشید
اثر قول حسودست که برکار گرفت
دل من آینه صورت او بود و ز غم
آه می کردم و آن آینه زنگار گرفت
نه عجب خرقه پرهیزم اگر پاره شود
بدرد دامن هر گل که درین خار گرفت
گر ز خاک در او میل سفر می نکنم
نبود بر من مسکین که گرفتار گرفت
بوی این درد که امسال به همسایه رسید
ز آتشی بود که در خرمن من پار گرفت
ای صبا از چمن وصل نسیمی برسان
که ازین خانه تنگم دل بیمار گرفت
با دل فارغ او زاری من سود نداشت
گر چه سوز سخنم در در و دیوار گرفت
اوحدی خوار گرفت از غم و من می گفتم
خوار گردد که سخن های چنین خوار گرفت