غزل شمارهٔ ۱۶۸

بیا که دیدن رویت مبارکست صباح

بیا که زنده به بوی تو می شوند ارواح

تویی که وصل تو هر درد را بود درمان

تویی که نام تو هر بند را بود مفتاح

فروغ روی تو بر جان چنان تجلی کرد

که بر سواد شب تیره پرتو مصباح

به راستی که نظیرت کجا به دست آرد

هزار سال گر آفاق طی کند سیاح

من از شریعت عشق تو دارم این فتوی

که می پرستی و رندی و عاشقیست مباح

صلاح ما همه در گوشه خراباتست

چرا ملامت ما می کنند اهل صلاح

سزد که خار خورند از رخ تو گل رویان

که بلبلیست ترا همچو اوحدی مداح