غزل شمارهٔ ۱۷۱
اوحدی مراغهایهیچ اربه صید دلها در زلف تابت افتد
اول بکشتن من عزم شتابت افتد
بسیار وعده دادی ما را به روز وصلی
چون روز وصل باشد ترسم که خوابت افتد
چشمت خطا بسی کرد ای ماهرخ چه باشد
گر بعد ازین خطاها رای صوابت افتد
یک ذره گر دل تو میلی بما نماید
از ذره ای چه نقصان در آفتابت افتد
در خواب اگر ببینی ای مدعی شب ما
زود آن قصب که داری بر ماهتابت افتد
بس خون فرو چکانی از دیده در غم او
مانند این نمکها گر در کبابت افتد
ای دل مکن تو زان لب دیگر سال بوسه
زیرا که آن نیرزی کو در جوابت افتد
جانا مگر نبیند فردا عذاب دوزخ
دل خسته ای که امروز اندر عذابت افتد
من قدر سگ ندارم پیش تو خرم آن کس
کوهم نشینت آید یا هم شرابت افتد
بار اوفتادگان را در سرزنش نگیری
ناگاه اگر ز عشقی خر در خلابت افتد
گر اوحدی ازین پس بر خاک آستانت
زین گونه اشک ریزد کشتی در آبت افتد