غزل شمارهٔ ۲۰۱

ای سنگدل به حق وفا کز وفا مگرد

عهدی بکن به وصل و از آن عهد وا مگرد

ما برگزیده ایم ترا از جهان تو نیز

پیوند ما گزین وز پیوند ما مگرد

در میغ خون دل شب هجر آشنای ما

می بین و با مخالف ما آشنا مگرد

ای آنکه یک دم از دل ما نیستی جدا

هر دم به شیوه ای دگر از ما جدا مگرد

گفتی برو که مهره مهرت بریختم

خونم بریز و گرد چنین مهرها مگرد

دی دست در میان تو کردم رخ تو گفت

بالای ما بلاست به گرد بلا مگرد

ما را غرض روا شدن از وصل روی تست

گو کام اوحدی ز دو گیتی روا مگرد