غزل شمارهٔ ۲۲۳

آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شد

صید ندیدم ز بند او که رها شد

با دگران سرکشی نمود و تکبر

سرکش و بیدادگر به طالع ما شد

رنج که بردیم باد برد و تلف گشت

سعی که کردیم هرزه بود و هبا شد

نوبت آن وصل را که وعده همی داد

هیچ به فرصت نگه کرد و قضا شد

دل ز برم برد و زهره نیست که گویم

آن دل سرگشته را که برد و کجا شد

گر کندم قصد جان دریغ ندارم

کام من آمد چو کام دوست روا شد

با همه جوری دلم نداد که گویم

اوحدی از هجر او شکسته چرا شد