غزل شمارهٔ ۲۳۶

اگر گوش بر دشمنانت نباشد

لب من دمی بی دهانت نباشد

ترا حسن و مالست و خوبی ولیکن

چه سودست ازین ها چو آنت نباشد

نشینی تو با هر کسی وز کسی من

چو پرسم نشانی نشانت نباشد

چه نخجیر کندر کمندت نیفتد

چه ناچخ که اندر کمانت نباشد

نجویم طریقی نپویم به راهی

که آمد شد کاروانت نباشد

سری را که پیوسته بر دوش دارم

نخواهم که بر آستانت نباشد

لب خود بنه بر لب من که سهلست

اگر نام من بر زبانت نباشد

من از غصه صد پی دل خویشتن را

بسوزم که از بهر جانت نباشد

اگر اوحدی را ز وصل رخ خود

بسودی رسانی زیانت نباشد