غزل شمارهٔ ۲۳۷

هر که صید او شود با دیگری کارش نباشد

وانکه داغ او گرفت از بندگی عارش نباشد

نیست عیبی اندرین گوهرولیکن من شکستش

می کنم تاهیچ کس جز من خریدارش نباشد

طالب مقصود را از در نشاید باز گشتن

آستان را بوسه باید داد اگر بارش نباشد

دوستان گویند کز دردش به غایت می گدازی

چون کند بیچاره رنجوری که تیمارش نباشد

هر که عاشق باشد او را می نپندارم که در دل

حرقتی یا رقتی در چشم بیدارش نباشد

عشق و مستوری بهم دورند و راه پاکبازی

آن کسی آسان رود کین شیشه در بارش نباشد

در خرابات امشبم رندی به مستی دید و گفتا

این چنین صوفی عجب دارم که زنارش نباشد

فکرتم هر لحظه میگوید که جان در پایش افشان

کار جان سهلست می ترسم سزاوارش نباشد

گر مسلمانی نگه کن در گرفتاران به رحمت

کافرست آن کس که رحمی بر گرفتارش نباشد

راه عشق و سر درد و وصف مهر ماهرویان

هر کسی گوید ولی این ناله زارش نباشد

اوحدی امیدوار تست و دارد چشم یاری

گر تو یار او نباشی هیچ کس یارش نباشد