غزل شمارهٔ ۲۶۰
اوحدی مراغهایجهان از باد نوروزی جوان شد
زمین در سایه سنبل نهان شد
قیامت می کند بلبل سحرگاه
مگر گل فتنه آخر زمان شد
ز رنگ سبزه و شکل ریاحین
زمین گویی به صورت آسمان شد
صبا در طره شمشاد پیچید
بنفشه خاک پای ارغوان شد
بهار آمد بیا و توبه بشکن
که در وقتی دگر صوفی توان شد
ز رنگ و بوی گل اطراف بستان
تو پنداری بهشت جاودان شد
ولیکن اوحدی را برگ گل نیست
که او آشفته روی فلان شد