غزل شمارهٔ ۲۶۴

کسی که چشمه چشمش چنین ز گریه بجوشد

چگونه راز دل خود ز چشم خلق بپوشد

دلی که این همه آتش درو زنند بنالد

تنی که این همه گرمی درو کنند بخوشد

حدیث ماه رخش آن چنان که هست نگویم

مرا مجال نماند ز مشتری که بجوشد

به کوشش از متصور شود وصال رخ تو

به دوستی که پشیمان شود کسی که نکوشد

ستمگرا ز غمت گر دلم خروش برآرد

عجب مدار که سنگ از چنین غمی بخروشد

ترا به دل ز که جویم گرت به ترک بگویم

بدان درم چه ستاند کسی که جان بفروشد

مرا نصیحت بسیار می کنند ولیکن

چه سود پند رفیقان چو اوحدی ننیوشد