غزل شمارهٔ ۲۶۸

به من از دولت وصل تو مقرر می شد

کارم از لعل گهربار تو چون زر می شد

دوش گفتم بتوان دید به خوابت لیکن

با فراق تو کرا خواب میسر می شد

بارها شمع بکشتم که نشینم تاریک

خانه دیگر ز خیال تو منور می شد

عقل دل را ز تمنای تو سعیی می کرد

عشق می آمد و او نیز مسخر می شد

گر چه بسیار بگفتیم نیامد در گوش

خوشتر از نام تو با آنکه مکرر می شد

شرح هجران تو گفتم بنویسم لیکن

ننوشتم که همه عمر در آن سر می شد

اوحدی را غزل امروز روانست که شب

صفت خط تو می کرد و سخن تر می شد