غزل شمارهٔ ۲۸۲

از در ما چو در آمد اثر ما بنماند

این دل و دین و تن و جان و سر و پا بنماند

چشم آن فتنه پیدا به دلم پوشیده

نظری کرد که پوشیده و پیدا بنماند

سخن عشق که عقلم به معما می خواند

بر دلم کشف چنان شد که معما بنماند

حیلت ما همه حالت شد و حیلتها سوخت

حالت ما همه معنی شد و اسما بنماند

تا دو می دید دلم در کف یغما بودم

چون برستم ز دویی زحمت یغما بنماند

دل من دردی آن درد به دریا نوشید

به طریقی که نم در همه دریا بنماند

ای تمنای دل من ز دو گیتی نظرت

نظری کن که دگر هیچ تمنا بنماند

گر چه از هر جهتم سری و سودایی بود

جهت سر تو بگرفتم و سودا بنماند

دوش با درد تو گقتم که محابا کن گفت

اوحدی تن به قضاده که محابا بنماند