غزل شمارهٔ ۲۸۵
اوحدی مراغهایدلبران جمله غلام لب چون نوش تواند
بنده حلقه زلفین و بنا گوش تواند
وانکه بردند به گردون ز کله داری سر
هم کمر بسته آن قد قباپوش تواند
بر سر ناله و فریاد جهانی زن و مرد
سال و ماه از غم لعل لب خاموش تواند
باده نوشان لبت جمله خرابند امروز
تا چه در ساغرشان بود که بی هوش تواند
پردلانی که ز سر پنجه سخن می گفتند
همه بی توش و تن از هجر تن و توش تواند
بس درون سوخته کندر شب هجران چون دیگ
بر سر آتش سودای جگر جوش تواند
اوحدی دوش به کف جان و دلی داشت کنون
هر دو در بند سر گیسوی بر دوش تواند