غزل شمارهٔ ۲۸۸
اوحدی مراغهایفرش زمردین به زمین در کشیده اند
و آنگه برو ز گل علم زر کشیده اند
دوشیزگان باغ طبقهای سیم و زر
بر سر نهاده پیش صنوبر کشیده اند
آن سبزهای سایه نشین بین که پیش گل
دامن ز ماهتاب وز خور در کشیده اند
گلها به دستیاری نم شاخ سبزه را
از خاک بر گرفته و در بر کشیده اند
بر لوح خاک صورت کرسی لاله را
گویی که عرشیان به قلم بر کشیده اند
خط بنفشه گرد رخ شاهدان باغ
هم تازه نقش بسته و هم تر کشیده اند
شب را و روز را به ترازوی مهر و ماه
دریاب تا چگونه برابر کشیده اند
مرغان صبح خیز چو عشاق اشک ریز
در پرده های تیز فغان در کشیده اند
ترکان گل ز راوق شبنم شراب صرف
در جام لاله کرده و اندر کشیده اند
بر روی سوسن از خط رنگین نگاه کن
کز سیم و لاجورد و معصفر کشیده اند
با سروشان اگر نه خلافیست در ضمیر
این بیدها ز بهر چه خنجر کشیده اند
ای باغبان به سرزنش بید و سرو کوش
تا خود چرا ز خط چمن سر کشیده اند
خرم دل آن کسان که درین دم به یاد دوست
چون اوحدی نشسته و ساغر کشیده اند