غزل شمارهٔ ۳۲۴

همیشه تا تن من برقرار خواهد بود

به کوی عشق دلم را گذار خواهد بود

سرم به خاک بپوسید و آتش غم دوست

در استخوان تن من به کار خواهد بود

بتا بدور غم خویش کشته گیر مرا

جنایت تو اگر زین شمار خواهد بود

ز بهر کشتن من چرخ تیز می بینم

که باستیزه چشم تو یار خواهد بود

بلای عشق تو خوش کرده ایم با دل خود

به بوی آنکه خزان را بهار خواهد بود

دلم ز هجر تو اندر حساب داشت غمی

گمان که برد که چندین هزار خواهد بود

بیا که تا نبود پیشت اوحدی را بار

همیشه دیده او اشکبار خواهد بود