غزل شمارهٔ ۳۲۵

تا کی از هجر تو بی خواب و خورم باید بود

به تو مشغول وز خود بی خبرم باید بود

چاره کردم که مگر درد تو بهتر گردد

چو بتر شد به ازین چاره گرم باید بود

در میان بندم ازان زلف سیه زناری

اگر از دایره دین بدرم باید بود

دوستی کم نکنم با تو پسر ور به مثل

دشمن مادر و خصم پدرم باید بود

نگذارم که به خورشید کنندت مانند

ور به جان منکر شمس و قمرم باید بود

نه به مهری که بریدی تو ز دستت بدهم

که گرم سر ببری سر به سرم باید بود

من که جز قصه عشق تو ندانم سمری

اوحدی وار به عالم سمرم باید بود