غزل شمارهٔ ۳۲۸

آن روز کو که روی غم اندر زوال بود

با او مرا به بوسه جواب و سؤال بود

با آن رخ چو ماه و جبین چو مشتری

هر ساعتم ز روی وفا اتصال بود

از روز وصل در شب هجر او فتاده ام

آه آن زمان کجا شد و باز این چه حال بود

بر من چه شب گذشت ز هجران یار دوش

نه نه شبش چگونه توان گفتسال بود

گفتم که بی رخش بتوان بود مدتی

خود بی رخش بدیدم و بودن محال بود

آن بی وفا نگر که جدا گشت و خود نگفت

روزی دلی ربوده این زلف و خال بود

ای اوحدی بریدن ازان زلف همچو جیم

دیدی که بر بلای دل خسته دال بود