غزل شمارهٔ ۳۳۴
اوحدی مراغهایروز هجران آن نگار این بود
منتهای وصال یار این بود
روی او لاله بهارم بود
عمر آن لاله بهار این بود
هست از اندیشه در کنارم خون
بحر اندیشه را کنار این بود
کرده بودم ز وصل جامی نوش
می آن جام را خمار این بود
جان سفر کرد و بر قرار خودی
ای دل بی وفا قرار این بود
بار غم بر دلم همی بینی
آخر ای چشم اشکبار این بود
منم ای چرخ زینهاری تو
آن همه عهد و زینهار این بود
اختیاری دگر نشاید کرد
چرخ را چون که اختیار این بود
خار و گل با همند می دیدم
گل ز دستم برفت و خار این بود
مرگ ازین دیدها نهان آید
پیش من مرگ آشکار این بود
دل ما از فراق می ترسید
چون بدیدیم ختم کار این بود
اوحدی بر تو گر جفایی رفت
چه کنی حکم کردگار این بود