غزل شمارهٔ ۳۴۵

ای کون و مکان از تو اندر چه مکانی خود

مثل تو نمی یابم آخر به چه مانی خود

هر کس که تو می بینی حالی بتو می گوید

من هیچ نمی گویم دانم که تو دانی خود

چون ز آتش آن شادی رنگیم نیفزودی

زین دود که بر کردی رنگی برسانی خود

من فاش همی دیدم روی تو ز هر رویی

اکنون چو نظر کردم از دیده نهانی خود

کس را چو نمی خواهی کاگه شود از حالت

خواهی که نماند کس تا شاد بمانی خود

همراه شوی با ما و آنگاه چو کار افتاد

در غم بهلی مار را تنها بدوانی خود

چون اوحدی از بیشی عذر تو همی خواهد

دانم که بهر جرمش از پیش نرانی خود