غزل شمارهٔ ۳۵۸
اوحدی مراغهایگفتی ز عشق بازی کاری نمی گشاید
تدبیر ما چه باشد کار آن چنان که باید
از بند اگر کسی را کاری گشاد روزی
باری ز بند خوبان ما را نمی گشاید
او شاه و ما غلامان بر وی که عیب گیرد
گر مهر ما نورزد یا عهد ما نپاید
زان لب طمع نباید کردن به جز سلامی
ما را که جز دعایی از دست برنیاید
او گر سلام ما را زان لب جواب گوید
اینست کامرانی دیگر مرا چه باید
بر آسمان بساید فرقش کلاه دولت
آن کس که فرق خود را در پای او بساید
ور غیر ازو دل من یاری به دست گیرد
من دست ازو بشویم کان دل مرا نشاید
دردی اگر فرستد هر ساعتی دلم را
درمان چو نیست گویی دردم چه میفزاید
گفتم به فال گیری فالی ببین از آن رخ
زلفش بدید و گفتا تشویق می نماید
گویند چون بگفتی ترک دل خود آخر
ما ترک دل نگفتیم آن ترک می رباید
در عشقش اوحدی را کار دو گونه باید
یا لعل او ببوسد یا دست خود بخاید