غزل شمارهٔ ۳۷۸

هر که از برگ و از نوا گوید

مشنو کز زبان ما گوید

بنده خانه زاد باید جست

کو ترا سر این سرا گوید

آنکه از کوی آشنایی نیست

کی سخن های آشنا گوید

چو مقامیست هر کسی را خاص

از مقامی که هست وا گوید

دم ز چرخ فلک زند خورشید

ذره از خاک و از هوا گوید

مرد را در سلوک مرقاتیست

راز بر حسب ارتقا گوید

آنچه در خرقه گفته بود آن پیر

طفل باشد که در قبا گوید

سخن از نیک می رود بنیوش

به چه پرسی که از کجا گوید

چه غم از جبرییل دارد دل

که ز پیغمبر و خدا گوید

تا تو باشی و او به وقت سخن

تو جدا گویی او جدا گوید

این دویی از میان چو برخیزد

همه او گوید و سزا گوید

اوحدی پیش او چه داند گفت

رخ او را هم او ثنا گوید