غزل شمارهٔ ۳۸۳
اوحدی مراغهایمگذر ای ساربان ز منزل یار
تا دمی در غمش بگریم زار
از برای کدام روزم بود
اشک خونین و دیده خونبار
گر قیامت کنیم شاید از آنک
با قیامت فتادمان دیدار
پار با دوست بوده ایم این جا
آه ازین پیش دوست بودن پار
ساقی ار جام باده ای داری
به چنین فرصتی بیا و بیار
مطرب ار مانعی و عذری نیست
نفسی وقت عاشقان خوش دار
غزلی ز اوحدی گرت یادست
بر منش خوان به یاد آن دلدار