غزل شمارهٔ ۳۸۷
اوحدی مراغهایزلف مشکینت چو دامست ای پسر
عارضت ماه تمامست ای پسر
در فروغ روی و چین زلف تو
مایه صد صبح و شامست ای پسر
تا بود بر دیگری وصلت حلال
بر من آسایش حرامست ای پسر
زان دهان تنگ شیرینم بده
بوسه ای گر خود به وامست ای پسر
هر زمان گویی که فردای دگر
سوختم فردا کدامست ای پسر
گر تو صد بارم بسوزی در فراق
تا نسازی کار خامست ای پسر
در غمت گر نشکنم خود را مرنج
آدمی را ننگ و نامست ای پسر
عالمی را بنده خود کرده ای
اوحدی نیزت غلامست ای پسر