غزل شمارهٔ ۳۹۹
اوحدی مراغهایهمه عالم پرست ازین منظور
همه آفاق را گرفت این نور
حاصل شهر عاشقان سریست
گرد بر گرد آن هزاران سور
گر چه پر آفتاب گشت این شهر
زان میان نیست جز یکی مشهور
گنج در پیش چشم و ما مفلس
دوست بر دستگاه و ما مهجور
اصل این کل و جز و یک کلمه است
خواه تورات خوان و خواه زبور
هر کس از جانبیش می جویند
مصطفی از حری کلیم از طور
اوحدی رخ درو کن و بگذار
آرزوی بهشت و حور و قصور